La fiesta del vagabundo... |
04-09-2006 |
|
Hier is het einde, het einde van het feest. Kom we gaan naar beneden. De bloemen zijn dood. De flessen zijn leeg… Het was mooi… Vijf uur in de morgen, Thé Lau weerklinkt doorheen de boxen… Ik drink een laatste glas in het bijzijn van Luc, ‘de vélomaker’ en nog een paar goeie vrienden. Het feest, ‘la fiesta del vagabundo’ zit er inderdaad op. Afgelopen zaterdag, 2 september, was het langverwachte afscheidsfeest eindelijk een feit. Reeds van ’s morgens vroeg was ik druk in de weer om alles klaar te stomen. Gelukkig kon ik rekenen op heel wat helpende handen. Het feest was een voltreffer en de afwezigen hadden andermaal ongelijk! De drank vloeide rijkelijk en ook de smulpapen kwamen ten volle aan hun trekken. De vijfkoppige band "18 Carats" bracht de nodige sfeer erin tijdens een geslaagde receptie. Na een korte dankspeech ten aanzien van de vele gulle sponsors en een bedanking voor de inzet van eenieder die het feest heeft mogelijk gemaakt, barstte het feest volledig los. Crystal Moon met zangeres Inez Vanalderweireldt blies de muzikale geschiedenis van de jaren 80 en 90 weer nieuw leven in. Ook collega’s lieten zich van hun beste muzikale kant tonen. Zo hadden Johan Debrouwere en Els van Massenhove zich omgedoopt tot een muzikaal duo en brachten een op ‘mijn lijf’ geschreven nummer. Uit dank plaats ik graag de tekst van het liedje op m’n site. THEN YOU CAN RETURN
You have been dreaming
We wish you luck
Every single day
Chase your dreams
See the world Niet alleen muzikaal werd ik in de bloemetjes gezet, ook woordelijk. Een cursiste had in naam van eenieder aanwezig een afscheidsbrief geschreven. Omdat vele aanwezigen mij achteraf vroegen of ze een kopie konden krijgen, plaats ik die eveneens op de site. Beste Grégory,
Je sprak ons toe met veel woorden van dank. Ik kaats meteen de bal terug om jou te bedanken om ons hier allen uit te nodigen op jouw afscheidsfeest dat jij doopte tot “La fiesta del vagabundo”. De sfeer zat er na het optreden van Crystal Moon goed in en dj Bob wist op z’n typische muzikale stijl en een mix van onvervalste wereldmuziek die sfeer levendig te houden tot in de vroege uurtjes. Het feest was er één om nooit te vergeten. Namens eenieder aanwezig, dank, 1000x! Voor wie er nu niet bij kon zijn, geen nood! De datum voor het grote ‘weerzien’-feest ligt evenwel nog niet vast, maar dat er één komt is nu al een feit! Men zegge het voort!
|
|
Opgeruimd staat netjes... |
21-08-2006 |
|
M’n hoofd slaat stilaan op hol… Gespannen zenuwen bezorgen me slapeloze nachten en elke dag kijk ik tegen een steeds drukkere agenda aan. Heb ik het project onderschat? Neen, althans ik hoop van niet. Wellicht ligt een samenloop van omstandigheden aan de basis van m’n paniekaanvallen. De laatste twee weken ben ik vooral druk in de weer geweest met het inpakken van dozen. Uiterlijk vrijdag aanstaande moet de conciërgewoning waar ik het voorbije anderhalf jaar heb gewoond, volledig ontruimd zijn. In ‘normale omstandigheden’ is een verhuis een vervelend karwei, maar niet onontkoombaar. Daar ik een zwervend bestaan tegemoet ga, moest ik een oplossing vinden om m’n inboedel ergens te stockeren. De meest evidente oplossing in zo’n geval is het huren van een stockageruimte. Persoonlijk zag ik dit niet zo zitten, niet zozeer om het financieel prijskaartje, dan wel om de geringe waarde van m’n inboedel. Moest ik m’n inboedel op een rommelmarkt te koop stellen zou ik met de opbrengst hooguit een stel binnenbanden kunnen kopen. Materiële zaken zijn niet echt aan mij besteed en uiteindelijk heb ik dan maar beroep gedaan op de Kringloopwinkel. Wie dus op zoek is naar een salon en eetkamer uit de jaren stilletjes en een voorliefde koestert voor meubels die totaal niet bij elkaar passen: één adres! Niet te geloven wat een mens allemaal meezeult én dit heel zijn leven lang. Op zolder heb ik nog een hele doos kindertekeningen teruggevonden. Nooit goed begrepen waarom m’n ouders me al die jaren naar de tekenacademie hebben gestuurd, want de teruggevonden schatten stralen eerder nostalgie dan talent uit. Na een dagenlange reis doorheen een verleden van nu toch al bijna vijfendertig jaar, heb ik m’n persoonlijke spullen beperkt tot een 20tal dozen die hoofdzakelijk gevuld zijn met boeken en cursussen. Papieren rijkdom dat minstens twee jaar lang een onderkomen zal vinden op de zolder van een vriend. En wie weet is de volgende bestemming misschien het containerpark. We zullen wel zien. Tussen het inpakken door, tel ik stilaan de dagen af van m’n job als kelner in het restaurant ‘De Zaligheid’. De voorbije drie jaar heb ik er haast onafgebroken elk weekend gewerkt. Het klinkt misschien vreemd, maar ik zal het toch wel een beetje missen. De sfeer, de klanten, het lekker eten… Wie graag uit eten gaat of vrienden eens wil verrassen met een etentje, moet echt eens ‘De Zaligheid’ aandoen. Een eerlijke keuken, familiale ontvangst en een gezellig kader, dat zijn de troeven van dit landelijk eethuis gelegen in de Grensstraat te Beveren aan de IJzer. Gewoonweg doen! Zonder dit weekendwerk was m’n fietsreis financieel onhaalbaar geweest. Via deze weg wil ik dan ook Pus en Mietje (uitbaters van ‘De Zaligheid’) nog eens extra bedanken voor ‘het kind aan huis gevoel’ dat ik steevast heb mogen ervaren. Volgend weekend geef ik de fakkel door en deze keer wellicht definitief. Nu, zeg nooit nooit… Tussen alles door ben ik begonnen aan de voorbereiding van m’n afscheidsfeest op 2 september. Een privé-feestje van 150man organiseren, heeft toch behoorlijk wat voeten in de aarde. Alleen al voor het verkrijgen van de nodige vergunningen, ben je al vlug een halve dag in de weer. Deze morgen nog een meldingsafschrift afgegeven aan de Burgemeester en de Politiecommissaris. De tijd dat je een feestje kon bouwen op de hoek van de straat is duidelijk verleden tijd. Geloof het of niet, maar ik heb zelfs twee genodigden tot stewards moeten bombarderen! Zou m’n vertrekdatum enig argwaan hebben opgeroepen bij de hogere instanties? In ieder geval zal het een leuke bedoening worden, met veel schoon volk, goeie muziek en hopelijk een graadje meer dan de voorbije weken. Morgenochtend, dinsdag, ga ik nog een laatste maal naar Luc Ostyn, de fietsenhersteller uit Boezinge. We zullen m’n stalen ros volledig ontmantelen en kijken welke reserveonderdelen ik alsnog moet aanschaffen. Woensdag gaan we dan in de groothandel onze inkopen doen. Daarna stop ik definitief met het aanschaffen van materiaal, want als ik zo verder doe kan ik beter een sherpa meenemen. Nu, ik hou jullie op de hoogte!
|
|
Op zoek naar gouden tips... |
09-08-2006 |
|
De zenuwen beginnen me stilaan parten te spelen. Heb het gevoel dat vanaf nu elke minuut kostbaarder is dan ooit. De klok tikt onverminderd voort en op het einde van de dag stel ik me wederom dezelfde vraag als de vorige dag: ‘Hoe kan ik mijn tijd zo optimaal indelen, opdat ik de nog te regelen zaken alsnog kan afwerken?’ Zopas nog een uitnodiging gekregen om nog drie dagen door te brengen in hartje Amsterdam. Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik een minder goeie karaktertrek heb. Ik kan zo moeilijk ‘neen’ zeggen. De voorbije weken ook steeds meer contactadressen gekregen van mensen die wel ergens een kennis of familielid hebben wonen in Zuid- of Midden-Amerika. Tijdens de grote vakantie komen velen van hen op familiebezoek in België en is het voor mij dus een ideale gelegenheid om hier reeds de eerste contacten te leggen. Zo heb ik nog een afspraak met een dame op leeftijd die al jaren in Brazilië een suikerrietplantage uitbaat en met iemand die in Ecuador werkzaam is voor het Ministerie van Ontwikkelingsamenwerking. Dergelijke contacten zijn vaak goud waard. Deze personen zijn het best geplaatst om de meest relevante informatie te geven over het land waarmee ze voor een deel vergroeid zijn geraakt. Ook probeer ik hier en daar nog langs te gaan bij mensen die een gelijkaardige droom ook daadwerkelijk hebben verwezenlijkt. Hun ervaringen leveren meestal een schat aan tips op. Ondertussen is ook het lijstje van nog aan te kopen bagage de voorbije weken fel geslonken. Mijn woonkamer heeft sinds kort meer iets weg van een etalageruimte van kampeermateriaal. Vrienden die langskomen, werpen steevast een bedenkelijke blik in m’n richting, na het aanschouwen van alle spullen. Hoeveel kilo ik in totaliteit zal meezeulen is voorlopig nog onduidelijk. Voor mezelf heb ik vooropgesteld om de 35kg niet te overschrijden. Gisteren ook m’n eerste artikel neergeschreven voor het maandmagazine Intro. Op vraag van de redactie zal ik elke maand een verslag van de voorbije maand publiceren. Zo’n engagement vraagt natuurlijk wel wat inspanning en eens te meer moet je hier het principe van “kill your darlings” hanteren. Wat jezelf interessant vindt, is daarom niet altijd even boeiend voor de lezer. Je moet inhoudelijk en redactioneel steeds voor ogen houden dat je schrijft voor een vrij breed publiek. Omdat het eerste artikel voorzien is voor de editie van september ligt het accent van het artikel op het waarom en de voorbereiding van een dergelijke reis. De gedachte alleen al dat je de thuisblijvers op die manier een stukje kan laten meegenieten en meereizen is al een hele voldoening. Benieuwd wat de reacties zullen zijn…
|
|
Eenzaamheid en angst... |
25-07-2006 |
|
Het huwelijksfeest was mooi. Vandaag het kersverse paar op de terugweg naar huis afgezet in Charles de Gaule, het vertrekpunt van hun huwelijksreis naar Mexico. Een bestemming die normaal gezien niet op m’n route ligt. Hoewel ik het niet volledig uitsluit. Ik wil m’n route voor een stuk laten bepalen door m’n intuïtie en het toeval. Ik geef toe dat ik een stukje jaloers ben op het nieuwe stel. Want zeg nu zelf…bestaat er iets mooiers dan een beleving met z’n tweeën te kunnen delen? Dezelfde gevoelens van vreugde, ingetogen verdriet of blijdschap, verwondering en ontgoocheling… Vaak kijken mensen me met ongeloof aan als ze horen dat ik de tocht in m’n eentje doe. Woorden als eenzaamheid en angst komen dan steevast aan de oppervlakte. Neen, daar maak ik me weinig zorgen om. De mate van eenzaamheid hangt voor een groot stuk af van je eigen sociale ingesteldheid. Alleen reizen zorgt er mede voor dat je een land en z’n bevolking des te beter leert kennen. ’s Avonds ga je je niet, samen met je vriendin of geliefde, terugtrekken in de beslotenheid van je eigen wereldje. Neen, je zoekt contact met de mensen die je onderdak bieden en je probeert hun leefwereld te begrijpen in de hoop dat je een stukje van hen wordt. Angst is een slechte reisgezel. Wie voortdurend rondloopt met de gedachte dat je iets kan overkomen, kan beter thuisblijven. Niet dat ik geen voorzichtigheid aan de dag zal leggen, zeker weten. Maar zoals het geluk vaak in een klein, verscholen hoekje ligt, zo ligt ook het ongeluk in datzelfde kleine hoekje. Alertheid en waakzaamheid kunnen al veel onheil voorkomen. Een basiskennis van de gesproken taal is daarbij al een hele must. Ikzelf heb twee jaar avondles Spaans gevolgd en de komende weken wil ik nog wat extra tijd vrijmaken om de geziene leerstof nog eens grondig te herhalen. Morgen zal ik eens kijken hoe het met m’n fietsconditie gesteld is. Voor een dag of drie trek ik er bepakt en bezakt op uit. M’n eerste halte wordt: ‘De Ark van Zarren’. Een gerenoveerde niet-actieve boerderij aan de rand van de Westhoek. Naast enkele gastenkamers, is er ook een kampeerweide waar je tevens gebruik kunt maken van een volwaardige badkamer en waar je bij zonsopgang kunt genieten van een uitgebreid ontbijt. De hoeve werd eind 2000 aangekocht en gerestaureerd door niemand minder dan Elsje Helewaut.
In de jaren 80 scoorde Elsje Helewaut -als frontvrouw van Elisa Waut- hits met ‘Four Times More’ en ‘After Today’ . De popwereld heeft ze inmiddels achter zich gelaten en samen met haar levensgezel runt ze vandaag 'De Ark van Zarren'. Benieuwd of ze op haar ‘schip’ en bij valavond nog eens haar gitaar bovenhaalt…
|
|
Au bout du monde... |
20-07-2006 |
|
De wijn vloeit rijkelijk en anekdotes worden gekruid met de nodige accenten. Ik schrijf donderdagavond 20 juli. Met de hele familie zijn we afgezakt naar Chantegrue, een typisch Frans dorpje, gelegen in ‘La Creuse’. Dit departement wordt door vele Fransen een beetje smalend ‘le bout du monde’ genoemd. Niet zozeer omwille van zijn geografische ligging, maar wel omwille van z’n doods karakter. Er valt hier werkelijk niks te beleven… Of toch… overmorgen treedt m’n jongste zus hier in het huwelijk met een Nederlander nota bene. Nu ja, de wereld is een dorp geworden… De voorbije twee weken heb ik me vooral toegelegd in het onder de knie krijgen van specifieke fietstechnieken. Shimano en andere fietsonderdelen kennen geen geheimen meer. Benieuwd hoe vaak ik m’n opgedane kennis gedurende m’n trip zal moeten aanwenden. Voor een lange periode op reis gaan brengt heel wat stress met zich mee. Stress die op een vakkundige, culinaire, haast Bourgondische wijze wordt gekanaliseerd door vrienden die me bij wijze van afscheid uitnodigen om nog eens heerlijk samen te tafelen. Het definitieve afscheid mag wat mij betreft alvast met een paar maanden worden uitgesteld…
|
|
Hond gevraagd... |
11-07-2006 |
|
De voorbereidingen beginnen stilaan op kruissnelheid te komen. Gelukkig maar, want exact over twee maand is ‘le grand départ’ een feit. De bagage is al met een paar kilo’s aangedikt en ook het engelengeduld van Luc Ostijn, de fietsenmaker uit Boezinge die me de knepen van het vak aanleert, wordt de voorbije dagen minder op de proef gesteld. Drie keer per week steek ik Luc in de namiddag een handje toe of is het andersom? Naast het aanleren van bepaalde specifieke werkmethodes bij welbepaalde probleemstellingen, heeft hij ook heel wat tips op het vlak van mee te nemen wisselstukken. Kortom: een gedroomde leerschool! Afgelopen vrijdag een bezoek gebracht aan nv Dewaele uit Lochristi. Zoals Decuyper uit Poperinge toonaangevend is inzake de verkoop van mobilhomes en caravans, zo ook is Dewaele een autoriteit op het vlak van kampeergerief. Accessoires voor de individuele reiziger of voor het hele gezin, je vindt het er allemaal. Ik heb er zelf een alarmslot aangeschaft. De kans dat m’n stalen ros van eigenaar zal wisselen, is geen ondenkbare gedachte. Hopelijk volstaat 120db om malafide personen op andere gedachten te brengen. Ook loslopende honden tonen zich vaak niet van hun liefste kant. Met de wetenschap dat een hondenbeet fatale gevolgen kan hebben, heb ik me maar een ‘dazzer’ aangeschaft. Een toestel dat ultrasone golven produceert en nogal pijnlijk in de oren klinkt voor deze viervoeters. Wie zijn hond als proefkonijn wil uitlenen mag alvast eens langskomen…
|
|
Dankbaar... |
27-06-2006 |
|
Deze morgen langs geweest bij Bart Decuyper, eigenaar van de gelijknamige campingcar-winkel te Poperinge. Een joviale veertiger met een groot hart voor avonturiers. Onder vorm van sponsoring, mag ik er een tent en slaapzak ophalen. Daar hij zich de voorbije jaren meer en meer heeft toegelegd op caravans en mobilhomes, geeft hij me het adres op van een collega in Gent, die ondermeer gespecialiseerd is in tenten. Daar ik twee jaar lang rondtrek en me vaak op hoge hoogte zal bevinden, zal ik onvermijdelijk ook geconfronteerd worden met extreme winterkou. Een vier-seizoenstent is dan ook geen overbodige luxe. Een slaapzak die extreme temperaturen (tot -22°C) trotseert, heeft hij wel liggen. We lopen samen de toonzaal rond en in een mum van tijd ligt de toonbank vol met kampeergerief: een slaapzak, een slaapmat, een kookset, een thermosfles en een opwindbare zaklamp met gsm-aansluiting. In een flits keer ik een kleine dertig jaar terug in de tijd. We schrijven 11 november 1976… Schoorvoetend, voetje voor voetje, daal ik de trap af, met in m’n kielzog grote broer en twee zussen. Even verderop maken klaroenblazers en oud-strijders zich klaar om de wapenstilstand te herdenken. Als vijfjarige is oorlog een vaag en abstract gegeven, zeker op een dag als 11 november. De deur van de woonkamer zwaait open en we vergapen ons aan al het lekkers en het fonkelnieuwe speelgoed dat netjes voorzien is van naamkaartjes. Ik voel me ‘prinsheerlijk’ en oppergelukkig…Eenzelfde gevoel maakt zich van me meester, zovele jaren later. Bart, van harte bedankt voor je gulheid!
Eenzelfde dankbaarheid ervaar ik wanneer ik ’s avonds huiswaarts keer van Boezinge. Luc Ostyn, de fietsenhandelaar, is inderdaad -zoals ik een beetje had verwacht- de geknipte persoon om mij de juiste kennis aan te brengen. Lekke banden herstellen, spaken vervangen, remmen afstellen, tandwielen en kettingen vervangen, … Het passeert allemaal de revue. Met engelengeduld worden mij de beginselen aangebracht. Ja, er bestaan nog goeie zielen op onze aardbol, zeker weten!
|
|
0p zoek naar kennis en kunde... |
21-06-2006 |
|
Deze morgen wakker geworden met een verstikkend gevoel van angst. Neen, geen nare droom of een achtpotige, behaarde vogelspin, een tarantula bijvoorbeeld, die heimelijk m’n tent was binnengeslopen… Wel de gedachte dat ik nog slechts 82 dagen verwijderd ben van m’n definitief vertrek. Als ik de woonkamer binnentreed, slaat de angst me helemaal om het hart. De woonkamer ligt erbij alsof het ongewenst, nachtelijk bezoek heeft gekregen… Overal liggen cursussen, boeken, papier, cd’s, verwelkte bloemen, verschraalde koffietassen her en der verspreid. Een ‘perfect’ stilleven, maar helaas m’n biotoop. Jesus, wat een puinhoop. En zeggen dat het inpakken nog moet beginnen… Een blik op de kalender stemt m’n gevoelens al wat rustiger. Eenentwintig juni, de langste dag van het jaar! Misschien wel een dag om wat orde in de chaos te brengen…
Een goeie twaalf uur later blik ik terug op de voorbije dag en helaas eveneens op de voorwerpen die -onaangeroerd- de figuranten zijn uit m’n stilleven. Het stapeltje papier is zelfs nog aangedikt met enkele bankformulieren. Twee jaar de wijde wereld intrekken brengt aardig wat administratieve rompslomp met zich mee. Zo moet ik ondermeer een formulier laten invullen door de personen die volmacht krijgen over m’n geldelijke tegoeden. Papieren van de lopende hypotheeklening van een aangekocht huis, zes jaar geleden, moeten worden aangepast en meteen ook herzien worden wegens de veel lagere rentevoet die momenteel van kracht is, een brief opmaken om de familiale verzekering stop te zetten, enz…. Het zijn ogenschijnlijke onbenullige formaliteiten, maar die behoorlijk wat tijd opeisen. Op de terugweg van de bank stop ik nog even bij een fietsenhandelaar. Al een paar dagen ben ik op zoek naar een fietsenhersteller die bereid is om mij de knepen van het vak aan te leren. Geen evidente zoektocht, want fietsenherstellers hebben het momenteel gigantisch druk. Een fietsreiziger in spe met raad en daad bij staan bij het vervangen van spaken, remblokken, kettingen, etc., zien ze meestal niet echt zitten. Zelfs aandringen én opwerpen dat ik dit geheel belangeloos wil doen, haalt weinig uit. Maar vandaag had ik geluk, tot tweemaal toe! De eigenaar van de gekende fietsenzaak ‘Noyelle’ (de naam refereert naar de vorige eigenaar, André Noyelle. Deze Ieperling (+2003) was in het wielermilieu geen onbekende, want op de Olympische Spelen van 1952 in Helsinki won hij twee gouden medailles en een jaar later werd hij zelfs bekroond met de Gouden Medaille van ‘Sportverdienste van het jaar’.) stelde mij voor om eens een avond langs te komen met m’n gloednieuwe fiets. Een minicursus zal me toch al wat op weg helpen… Een collega-vriend had me het adres opgegeven van iemand die in bijberoep fietsherstellingen uitvoert. “Zijn atelier ligt niet ver van de kerk verwijderd en ligt in de hoofdstraat van Boezinge. Mocht je het niet vinden, dan vraag je maar naar Luc. Iedereen kent hem daar…” De geringe informatie was blijkbaar voldoende, want ietwat verscholen achter een woonhuis en bereikbaar via een lange oprijlaan trof ik de man aan die ik zocht. Een kleine, gezette vijftiger met baard en getooid in een blauwe short was rustig bezig de ketting van een blauwkleurige tandem aan het oliën. Boven zijn hoofd hingen tientallen wielen, als aureolen te schitteren in de late middagzon. Intuïtief voelde ik aan dat dit dé plek was waar ik naar op zoek was. Een kleinschalig eenmansbedrijfje waarvan de zaakvoerder met hart en ziel én met een strikt minimum aan technische snufjes fietsen wederom rijklaar maakt. Een man met ‘gezond boerenverstand’. Mijn vraag was nog niet helemaal koud of hij troonde me al mee doorheen zijn atelier. Z’n werkplaats heeft meer iets weg van een fietsmuseum. Een allegaartje van vergane glorie, afgewisseld met het nieuwste van het nieuwste. Niet te geloven hoe fietsen op het vlak van design en techniek geëvolueerd zijn. Luc is al zeventien jaar actief in de sector. Een uit de hand gelopen grap, heeft hij zelf toe. “Zeventien jaar geleden sloot een fietsenzaak aan de overkant van de straat zijn deuren. Buren en vrienden kwamen spontaan hun te herstellen fietsen bij mij deponeren. In Boezinge ben ik gekend als een manusje-van-alles en zo is dat al zeventien jaar. Het fietsen is niet aan mij besteed, maar het werken eraan is als een microbe dat ik zal meenemen in m’n graf…” Hopelijk is dat nog niet voor morgen, want maandag 26 juni begin ik aan mijn eerste les ‘fietshersteller’.
|
|
11 september... |
14-06-2006 |
|
Vandaag heen en terug naar Gent gespoord om m’n vliegticket definitief te bevestigen. Vertrekdatum is uiteindelijk maandag 11 september geworden. Hopelijk wordt deze elfde september niet even legendarisch als een vijftal jaar terug. Die bewuste dag doorboorde een lijnvliegtuig van American Airlines zich in de noordelijke toren van het World Trade Center (WTC) in NewYork. Kort daarop vloog een tweede vliegtuig de zuidelijke toren van het WTC binnen. De wereld daverde op z’n grondvesten en Amerika, hét symbool van de onaantastbare grootmacht, stond op z’n kop. Osama Bin Laden, ’s werelds meest bekende gezicht van het tegenwoordige terrorisme, was een begrip geworden. Vijf jaar later en zelfs na de recentelijk dood van topterrorist en rechterhand van Osama Bin Laden, Al-Zarqawi, sluipt het gevaar voor nieuwe, grootschalige terroristische aanslagen onverminderd voort. Elf september zal blijvend in het collectief geheugen gegrift staan als één van de donkerste bladzijden uit de terroristische geschiedenis… Benieuwd of ik bij m’n vertrek uit Charles De Gaulle in Parijs enige zenuwachtigheid van de aanwezige ordediensten zal opmerken. Mijn peperspray zal ik maar wijselijk niet in m’n handbagage meenemen…
Kon natuurlijk niet weerstaan om nog eens binnen te wippen in boekhandel Atlas & Zanzibar. Heb er naast de landkaart van Paraguay en Uruguay, ook nog het boek van Walter Lotens, ‘Ticket naar Shangri-la’, gekocht. Niet zozeer een reisboek, maar een essay over reizen. Benieuwd hoe de auteur z’n visie over de confrontatie van elke reiziger met geografische, economische, psychologische en culturele grenzen, vanuit z’n eigen reiservaringen, uit de doeken doet. Ongetwijfeld interessante stof om over na te denken tijdens m’n tocht…
|
|
Afscheid nemen... |
12-06-2006 |
|
Is samen met je verdriet het huis leegmaken. Nog even vastklampen wat voorbij is. Nog even strelen over je holle nachtjapon. Ik sluit de deuren van de kasten, een laatste maal. Ik voel je hand op m’n hand. Ik geniet van de herinnering aan de zeldzame zoete nachten, het bakje troost op zondagmorgen. De kamers lijken groter dan voorheen in de stilte van je afwezigheid. Gebroken dromen als behang. Vuil gele contouren als onzichtbare kaders van opgeborgen foto’s voor de eeuwigheid. De tuin ligt loom te branden in de zon. Een vergeten winterjas in volle zomer. Ik sluit het huis, het lege huis. Het verleden gewikkeld in die ene jas, de vergeten winterjas. Tine, bedankt voor de mooie tijd. Ik zal ze koesteren op m’n verre reizen tot de eeuwigheid.
|
|
Een belangrijke stap dichter tot de droom… |
10-06-2006 |
|
Twee uiterst belangrijke stappen in de verwezenlijking van m’n droomreis liggen achter me. Sinds deze middag ben ik de trotse bezitter van een nieuwe geliefde die luistert naar de klinkende naam ‘Koga Miyata’. Neen, geen Russische of Oosterse schone, maar een ‘worldtraveller’ die me de komende twee jaar zal meevoeren naar de hoogste bergtoppen en de diepste dalen. De zoektocht naar een geschikte stalen ros verliep niet bepaald rimpelloos. Tegenwoordig is het aanbod aan dergelijke fietsen de voorbije jaren grondig uitgebreid. Fietsen zit meer en meer in de lift en gehaaide marketingmanagers hebben binnen de fietssector een niche ontdekt dat volop in ontwikkeling is. Op zich geen slechte vaststelling. Zowel consument als producent kan er maar wel bij varen. Keerzijde van de medaille blijft echter de hoge kostprijs van de fiets. De voorbije maanden heb ik heel wat informatie opgezocht via het internet en op diverse fietsbeurzen. Elk merk heeft natuurlijk zijn specificaties. Voor mezelf heb ik steeds een prijs vooropgesteld van maximum 1500 euro. Tijdens één van m’n nachtelijke omzwervingen op het net, stootte ik op een forum waar een fietsenhandelaar uit Lokeren een gloednieuwe‘Worldtraveller’ – Koga Myiata van de hand deed voor de niet onaardige prijs van €1400. Een koopje, zeker als je weet dat dit merk bekend staat als de Rolls-Royce binnen het fietswereldje. Het model was er één uit de collectie van het jaar 2005. Na een testrit en een voorschot van €400 was deze niet onbelangrijke stap in het welslagen van m’n droomreis een feit. We schrijven 10 februari 2006. Daar ik echter nog wat zaken wou aanpassen (stuur, bandentype, …), liet ik de fiets voorlopig achter. Op de fietsbeurs in Retie en de Fiets- & wandelbeurs in de RAI te Amsterdam, gaf ik m’n ogen en oren de kost en vergaapte ik me aan alle nieuwe (fiets)snufjes die te koop werden aangeboden. Het fietswereldje is een business als geen ander geworden… De weken verstreken en begin april had ik eindelijk een keuze kunnen maken in datgene wat ik wou aanpassen aan de fiets. Ik zeg wel ‘wou’, want de fiets bleek ondertussen reeds doodleuk doorverkocht aan een (wellicht trouwe) klant. Ik kon m’n oren écht niet geloven! Ik had twee keuzes: m’n geld terugvragen of een andere fiets (eventueel hetzelfde type en bouwjaar) eisen. Heb uiteindelijk voet bij stuk gehouden en zo ben ik sinds vandaag de fiere bezitter van een spiksplinternieuwe Koga Myiata Worldtraveller (bouwj. 2006). Kostprijs: €1400 (ipv €2000). Van geluk gesproken…
De aankoop van het vliegtuigticket is eveneens een feit. Vertrekdatum: 13 september 2006 vanuit Charles De Gaule (Parijs), richting Sao Paulo en Paraguay. De fiets(droom)reis is op één dag tijd verrassend dichterbij gekomen!
|
|
Een historische dag... |
01-06-2006 |
|
In de loop der tijden hebben veldslagen, revolutionaire ontwikkelingen en uitzonderlijke mijlpalen in de geschiedenis hun weg gevonden in onze geschiedschrijving. Donderdag 1 juni zal wellicht niet deze analen bereiken, behalve misschien bij het meteorologisch instituut. Sinds het begin van de metingen in 1833 werden vandaag de laagste maxima opgetekend. Met hooguit 10 graden heeft de 1ste juni z’n plaats weten te veroveren als ‘koudste junidag ooit. Moet bekennen dat ik er weinig van gemerkt heb. M’n hart is teveel vervuld van vreugde en opluchting. Na vijf onafgebroken jaren als lesgever werkzaam te zijn in het volwassenenonderwijs, zet ik er vandaag een (definitief?) punt achter. Een gevoel dat niet ingegeven is door een bepaald burn-out gevoel, maar eerder psychologisch is van aard. Als je weet dat je voor een lange periode een totaal andere koers zal varen, is de aanloop ernaartoe toch wel bijzonder. Zo ook je laatste lesdag. De dag wordt meteen feestelijk ingezet, want rond negen uur belt een goeie vriendin aan, gewapend met een fles échte champagne! Als de reis even sprankelend verloopt als de voorbije morgen, dan ga ik de beste tijd van m’n leven tegemoet. In de namiddag steek ik nog een laatste maal de computers aan in het leslokaal. De sfeer is gemoedelijk en heimelijk leg ik de cursisten de knepen uit om illegaal DVD’s te rippen. Wat kan het leven als lesgever toch heerlijk zijn! Na de les gaan we met z’n allen naar de feestelijke opening van “De Grote Leerweek”, een initiatief van diverse onderwijsorganisaties en Stad Ieper. Een week lang krijgen de bewoners de kans om proeflessen te volgen. Er is opvallend weinig volk, maar des te meer drank en hapjes. We eindigen met de harde kern in een plaatselijke pub en klinken op wat geweest is en komen zal. De avond was andermaal veel te kort…
|
|