JO HERTELEER & RITA CLOET Crossing the border is voor sommigen een constante in hun leven. Jo en Rita doorkruisen al van jongsaf de wereld, voornamelijk richting Zuid-Amerika. Al jaren werken en leven ze in het buitenland, soms als coöperant voor een NGO (niet-gouvernementele-organisatie) of in vast dienstverband voor de BTC (Belgische Technische Coöperatie) of een staatsinstelling. Ecuador en meerbepaald de hoofdstad Quito is reeds tien jaar hun nieuwe thuishaven. Daar Rita de zus is van de vrouw van een neef van mij (kan je nog volgen?) werd hun huis ook een beetje mijn thuis waar ik met graagte op terug viel tijdens mijn verkenningstocht in Ecuador. Tenslotte houdt eenieder toch van geborgenheid en vertrouwelijkheid. Voor een verdwaalde zwerver is dat niet anders...

LEJAN Ik geef het toe, ik heb het niet zo voor landen-shopping. Een ticket-om-de-wereld in 80 dagen, Jules Vernes achterna... Daarbij komt nog dat reizigers maar zelden de cocon van geborgenheid verlaten die hen zo vertrouwd is. Ze reizen afgemeten, volgens een vastgelegde route en zonder vrijheid. Reizen moet een beetje als ganzenspel spelen zijn, maar dan eentje waarvan je bewegingsruimte niet beperkt wordt door het aantal vakjes waarop je terechtkomt. Als reizende fietser heeft mijn teerling evenwel een zevende zijde: een zijde die niet bepaald wordt door bus-, trein- of vliegverbindingen. Voor de Sloveen Lejan is dat ook zo. Of toch bijna. Zijn teerling wordt gedomineerd door tijd en prestatiedrang. Toen ik hem ontmoette, was hij reeds 18 maanden 'on the road'. Goed voor maar liefst 40 landen over een afstand van 45.000 km. Neen, dank je wel. Laat mij maar een fietsende nomade zijn, reizend van oase tot oase, van stad tot stad, waarbij ik me laat leiden door het tempo van mijn grazende karavaan...

JEAN-YVES Idealen zijn een fantastisch iets, maar kunnen ontaarden in een nachtmerrie als ze voorbij gaan aan je gekoesterde droombeelden. Ik ontmoette Jen-Yves, een Franse een gepensioneerde prof in de farmacie, op weg naar de Uros-eilanden nabij het Titicacameer in Peru. Na een op de klippen gelopen huwelijk en het besef dat hij voor zijn kinderen haast onbestaande was, zocht hij een nieuw doel in zijn leven. Zijn zoektocht bracht hem naar de de geïsoleerde, toeristische Uros-eilanden. Hij werd er gecharmeerd door hun levenswijze en besloot om er op vrijwillige basis Franse les te geven. Zijn gedrevenheid werd echter gefnuikt door de willekeur van de kapitein. De boten die de Uros-eilanden aandoen zijn stuk voor stuk toeristenboten die slechts aanmeren op twee of drie van de 43 drijvende eilandjes. De voorbije twee jaar werd hij bovendien reeds meermaals het slachtoffer van oplichting, afzetterij en beroving. Jean-Yves zat vol opgekropte woede en frustraties. Hij vond in mij een luisterend oor. Benieuwd of hij ondertussen een andere plek op de aardbol heeft gevonden om zijn idealen waar te maken.

JEAN-FRANÇOIS Alle transportmiddelen zijn goed om een stukje van de wereld te verkennen. De fotograaf-televisiemaker Michiel Hendryckx ging ooit eens op pad met een ezel. Zijn avonturen resulteerden in een beklijvend boek: "Twee ezels". Het jongensboek is een wondermooie 'petite histoire' over zijn voettocht van Gent naar de Olympos in Athene, in het gezelschap van een muilezel. Jean-François uit het Franse Grenoble koos voor een bromfiets. Ik ontmoette hem in Bolivië waar hij net gestart was met een zesweekse rondrit doorheen Zuid-Amerika. Elk jaar zakt hij af naar dit continent, huurt er ter plaatse een tweedehandse 125cc moto en tuft aan 40 km/u doorheen een bepaald land. Zijn bagage bestond uit een slaapzak, een paar boeken en een reservebroek. Slapen deed hij in eenvoudige hostals of soms, zoals hij het zelf uitdrukte, ‘sous les belles étoiles’. Een wat eenzame, afgevlakte weerspiegeling van Che Guevara...

FAMILIE ARZE - BEATRIZ & ALICE Sommige ontmoetingen gebeuren toevallig, doordat je elkanders pad kruist of gewoonweg door iemand een vraag te stellen. Na tien dagen ontbering, al fietsend op weg naar de immense zoutvlakte 'El Salar de Uyuni' vroeg ik aan een groepje passanten waar ik brood kon vinden. Het bleken twee Catalaanse dames te zijn en een Boliviaans gezin. Van het één kwam het ander en een half uur later deelde ik met hen het avondmaal. Het werd een gezellig onderonsje waarbij we ´s nachts de warmte opzochten van het haardvuur. Aan de hemel twinkelden duizenden sterretjes alsof het reeds kerstmis was. De dag erop ontvouwde zich de sneeuwwitte zoutpan als een teder sprookjeswereld. Het knisperend gevoel van de krakende zouttegels, de gekartelde puzzelstukken die leken op één grote ijsspiegel, de reusachtige cactussen te midden van die grote zoutpan, het lichtspel van een verdwaalde kaars bij valavond, de fluwelen bries die de laatste wolkenflarden verdreef en de lucht die een staalblauwe glans bezorgde. Het zijn stuk voor stuk momentopnames die als digitale foto´s zijn blijven hangen...

UNIVERSAL WINE Het is gauw gezegd: "Ik kom je opzoeken...". Albert Vanacker hield zijn belofte en samen met zijn collega Kurt Dewaele spraken we af in Santiago. Ze waren op zakenreis doorheen de wijnstreken van Argentinië en Chili en namen me mee op sleeptouw naar de genomeerde wijngaarden van het familiebedrijf 'De Martino'. Enthousiast wijdden ze me in een voor mij onbekende wereld van smaken en geuren. Zo leerde ik hoe wijn smaken kon: wulps, complex, elegant, ferm, rond, zwaar, sappig, scherp, vettig, vol, vlezig, knisperend, soepel, groen, fluwelig, aards, agressief,... Woorden die bij mij eerder associaties opriepen met een Zuid-Amerikaanse schone. Als kers op de taart glipte ik dankzij hen ook binnen in het poepchique 'San Cristobal Tower' hotel. Een verdwaalde zwerver badend in luxe...

EDITH & LiEBSCHER Het is ongetwijfeld de droom van menig mens op aarde: op pensioengerechtigde leeftijd de wijde wereld intrekken. Voor het Duitse koppel Edith en Liebscher is het niet bij een droom gebleven. Ze hadden hun vertrouwd nestje ingeruild voor een omgebouwde truck op vier wielen. Ze waren gestart in Buenos Aires, Argentinië, maar een afgelijnd reisschema hadden ze niet, evenmin een strikt tijdslimiet. Ze boemelden op het tempo van elke nieuwe dag die God hen schiep. Zo zou ik ook wel mijn oude dag willen doorbrengen, tuffend...

RICARDO GUILLEN De wereld zit vol met vreemde snuiters, dagdromers en idealisten. Ricardo is er zo eentje. Ik ontmoette hem tussen het Argentijnse Mendoza en San Juan. Ik herinner me nog dat ik niet uitgekeken geraakte op zijn fiets en zijn bagage. Een landloper op twee wielen... Hij was -net als ik- gebeten door de reismicrobe. Geld had hij niet, maar dat weerhield hem niet om de wereld te verkennen. Zijn overlevingstechniek was simpel: 'leg je dromen vast op de gevoelige plaat en verkoop die vervolgens als kostbare souveniers aan de passanten.' Zijn analoge foto´s spreidde hij als een lappendeken van ‘water en brood’ over de plaveien van Zuid-Amerika. Wanneer hij genoeg geld op zak had, trok hij verder als een fietsende nomade van stad tot stad, van dorp tot dorp. Ik moet eerlijk bekennen dat ik hem wel bewonder. Als verdwaalde zwerver heb ik altijd de zekerheid van mijn kredietkaart. Twee zwervers onderweg, levend onder dezelfde zon, in eenzelfde wereld en toch zo verschillend...

FAMILIE LOPEZ Als rondreizende zwerver ontmoette ik op een dag twee vrijgevochten dames van middelbare leeftijd. Ze deelden met mij de ontbijttafel in een groezelige hostal in Puerto Natales in Chili. Ze waren op doorreis om een reisdocumentaire te maken over bepaalde plaatsen in Chili. Twee boeiende vrouwen die me deden denken aan Thelma en Louise. Onze babbel was kort, maar net lang genoeg om me uit te nodigen, eenmaal ik de hoodstad van Chili, Santiago aandeed. Ik zocht hen op en ontdekte een rijkelijke gastvrijheid. Bij hen snoof ik opnieuw de huiselijke warmte op, een stukje geborgenheid en veiligheid. Ja, ook een zwerver heeft daar af en toe nood aan...

AURELLE & EDERN Op een steenworp van het Argentijnse dorpje Tervelin, vond ik een klein houten huisje in the middle of nowhere. Het werd opengesteld voor verdwaalde reizigers. Diezelfde avond kreeg ik gezelschap van twee andere zwervers, Aurelle en Edern, een jong Frans koppel uit Bretagne. Zwervers, ten voeten uit. Levend van dag tot dag, met een minimum aan budget, zwervend doorheen de liefde en elkaar. Edern warmde de avond op met protestliederen en bijhorende gitaarklanken. Hij zette geen hoge pet op met de kersvers verkozen president Nicolas Sarkozy. Zijn muziek was doordrongen met een vleugje heimwee naar mijn jeugdjaren toen ik de groten van de Franse muziek leerden ontdekken: Francis Cabrel, Renaud, Florant Pagny,... Zangers met een rauwe stem en vurig engagement. Zangers zoals ik ze graag hoor. Waar was de tijd gebleven?

VICKY & JONATHAN Het leek wel dat de opvarenden op weg naar Antarctica een select groepje ontdekkingsreizigers waren, van alle slag en soorten en van alle leeftijden. Vicky en Jonathan, ook Belgen, waren respectievelijk met 7 en 10 jaar onklopbaar de allerjongsten van het gezelschap. Ze hadden het geluk de kinderen te zijn van twee andere zwervers, Eddy en Xenia. Na een onvergetelijke, 6 maanden durende, huwelijksreis door Azië en Oceanië in 1994 stond het voor hen vast: als er ooit kinderen kwamen, wilden ze met hen de wereld rond. En zo geschiedde. En omdat Antarctica nu eenmaal deel uitmaakt van die boeiende te ontdekken wereld, kochten ook zij een ticket naar het zevende continent. Zij hebben me op mijn beurt doen wegdromen naar een soortgelijk verlangen: ooit mijn kinderen de wereld kunnen laten zien, een jaar lang. En... ik ben al een stapje dichter bij mijn droom. In Chili leerde ik Lies kennen, jong, mooi en levenslustig. Eenmaal terug in België gaan we samen een nestje bouwen en als de tijd rijp is, zullen we in het voetspoor treden van de Antwerpse familie Van Hemelrijck, maar dan met een omgebouwde schoolbus. Vierentwintig uur per dag, 'quality time' met je dierbaarsten der aarde. Bestaat er nog een mooiere droom? Wordt vervolgd, ooit...

ODETTE KIEKENS Nog een opmerkelijke passagier op ons cruiseschip, Odette Kiekens. Een Oost-Vlaamse kranige vrouw die haar vaderland België had ingeruild voor een rustig zonnig bestaan op Tenerife. Ze was de oudste van alle ontdekkingsreizigers, ergens in de zeventig. Ze had een modieus leven achter de rug, letterlijk. Op jeugdige leeftijd was ze in de modewereld terechtgekomen, niet op de catwalk, maar als ontwerpster van exclusieve kledij. Ze had met de grootsten van de modewereld samen gewerkt. Een dame met stijl, met klasse zoals het paste in de modewereld, haar wereld, haar leven...

DAVID PRICE WILLIAMS Ik zal nooit de blik in zijn ogen vergeten toen David me zei: "Streef je idealen na en je bereikt het opperste geluk!" David was één van de 82 passagiers op de Ushuaia-boot die ons tot in het zevende en koudste continent van de wereld bracht, Antarctica. Reeds toen ik aan boord ging, was zijn aanwezigheid me opgevallen. Een rijzige, slanke, grijze man die respect afdwong, zonder meer. Hij straalde een zeker charisma uit, eigen aan zijn gestalte. Enkele dagen later geraakte ik met hem aan de praat. Mijn vermoeden klopte, achter de David zat een leven vol ambitie met als grootste passie schepen ontwerpen. Een geboren scheepsbouwer op weg naar Antractica, het leek me te mooi om waar te zijn. Wat me vooral beklijfde, was zijn geloof in idealen. Ik dacht terug aan de slogan die als een voorbijvarend schip op de homepage van mijn website prijkt: "Idealen worden nagestreefd en het geluk benaderd, als dromen realiteit worden en vrijheid een verplichting..." Twee zielsgenoten, twee droomwerelden op weg naar het eind van de wereld...

NARCIS & LLORENÇ Ik ontmoette hen voor het eerst in een wegrestaurant in Esquel. Het was een vluchtig contact, zoals zo vaak als je op doorreis bent. Het toeval -of is het het lot- bracht ons weer samen en dit wel op een heel cruciaal moment. Ik had net drie dagen een eenzame strijd geleverd tegen de wind, tussen Rio Mayo en Perito Moreno, op de befaamde Ruta 40. Ik had voor mezelf uitgemaakt om de Ruta 40 achter me te laten en richting Chili te fietsen. In Perito Moreno ontmoette ik hen opnieuw. Ze overhaalden me om samen de Ruta 40 per fiets af te leggen. Een dag later begonnen we aan een tocht die ik nimmer zal vergeten. Een tocht van doorzettingsvermogen, van geloof in een te verwezenlijke droom en vooral van innige vriendschap. Samen hebben we het gehaald, met een lach en een traan. Narcis en Llorenç, de twee Catalaanse brandweermannen hebben me over de eindmeet geholpen. Zonder hen had ik de Ruta 40 nooit in al zijn pure schoonheid en eenvoud leren ontdekken. Negen dagen lang hebben we samen opgetrokken, gevochten tegen de wind, hebben we ons als kwajongens gevoeld, steeds gelovend in ons einddoel. Vooral Llorenç bezat de gave om het moreel hoog te houden. Na negen dagen bereikten we Calafate. Onze wegen gingen uiteen in Punta Arenas, met de hoop elkander terug te zien in Ushuaia, aan het eind van de wereld. Op de laatste avond voor hun vertrek vervoegde ik hen opnieuw, na een solorit van 220 km. Het weerzien was onvergetelijk, alsof we elkaar al jaren kenden. Die avond hebben we afscheid genomen met de belofte om ons avontuur elf maanden later verder te zetten, ditmaal in Colombia en Venezuela. Twee fantastische kerels die me de Ruta 40 hebben leren ontdekken op een manier die ik nimmer zal vergeten...